De Vader een première die diep onder de huid kruipt

Sommige voorstellingen eindigen wanneer het doek valt. Andere blijven nog lang in je hoofd en vooral in je hart nazinderen. De Vader van Florian Zeller behoort zonder twijfel tot die laatste categorie.

De Franse auteur Florian Zeller verwierf wereldwijd bekendheid met Le Père, een toneelstuk dat inmiddels in tal van landen en op de meest uiteenlopende podia werd opgevoerd. Het verhaal kreeg nog meer internationale uitstraling toen Zeller het in 2019 zelf verfilmde als The Father, met Anthony Hopkins en Olivia Colman in de hoofdrollen. De film werd bekroond met onder meer twee Oscars, twee BAFTA’s en een César.

Dat dit indringende verhaal nu op Vlaamse bodem opnieuw tot leven komt, is dan ook bijzonder. één zee nam het project in handen en vertrouwde de regie toe aan Floris Devooght. Een keuze die duidelijk met veel passie werd gemaakt. Floris Devooght omschrijft zelf De Vader als een van de meest bijzondere scripts die hij ooit in handen kreeg. Wie de voorstelling ziet, begrijpt waarom. Het verhaal kruipt langzaam onder de huid en laat je niet meer los.

Met Lucas Van den Eynde staat er een André op het podium die je vanaf het eerste moment weet te raken. Hij speelt niet alleen de rol van een man die steeds meer grip verliest op zijn werkelijkheid, hij laat je die werkelijkheid ook beleven. De verwarring, de angst, de momenten van humor en de ontroerende kwetsbaarheid komen rechtstreeks binnen.

Lucas wordt daarbij op indrukwekkende wijze omringd door Marieke Dilles, David Cantes, Ann De Winne, Mathias Vergels en Lotte Stevens. De volledige cast speelt met een grote vanzelfsprekendheid en intensiteit. Niemand staat zomaar op het podium, iedere blik, iedere stilte en iedere beweging draagt bij aan het verhaal.

foto: één zee 

En juist dat maakt deze voorstelling zo sterk. Als toeschouwer weet je op bepaalde momenten niet meer wat werkelijkheid is en wat zich in het hoofd van André afspeelt. Je wordt meegenomen in zijn verwarring en begint, bijna ongemerkt, samen met hem te twijfelen.

De Vader is geen zwaar verhaal zonder lichtpunten, Integendeel. Er zijn momenten waarop de zaal moet lachen, soms om een kleine opmerking of een herkenbare situatie. Maar die lach maakt de emotionele momenten alleen maar sterker.

                                     foto: één zee

Want achter de humor zit een pijnlijk verhaal. Een vader die langzaam zijn houvast verliest. Een dochter die probeert om te gaan met een werkelijkheid die steeds moeilijker wordt. Mensen die hem willen helpen, maar niet altijd weten hoe. En vooral, de liefde die blijft, ook wanneer herinneringen en zekerheden verdwijnen.

Het gaat daarom niet alleen over dementie of ouder worden. Het gaat over wat het betekent om iemand langzaam kwijt te raken terwijl die persoon nog naast je staat. Over machteloosheid. Over afscheid nemen. En over de vraag hoeveel liefde kan dragen wanneer woorden en herinneringen steeds verder verdwijnen.

                                       Foto : één zee

Tijdens de première was het voelbaar dat het verhaal het publiek diep raakte. Er werd gelachen, maar naarmate de voorstelling vorderde, werd de stilte in de zaal steeds nadrukkelijker. Je voelde mensen meeleven met André en met iedereen die rondom hem staat.

Toen uiteindelijk het applaus losbarstte, voelde dat dan ook als meer dan een gewone waardering voor een mooie theateravond. Het was een applaus voor een voorstelling die iets had losgemaakt.

                                     Foto: één zee

De Vader laat je niet zomaar naar huis gaan. Je neemt een stukje van André mee. Misschien omdat we allemaal wel iemand kennen die ouder wordt, vergeet, kwetsbaar wordt. Misschien omdat we allemaal beseffen dat herinneringen en zekerheden niet vanzelfsprekend zijn. Of misschien gewoon omdat dit verhaal ons eraan herinnert hoe kostbaar menselijke verbondenheid is.

                                       Foto : één zee

Deze première was meer dan geslaagd. Ze was aangrijpend, ontroerend en bij momenten confronterend. Het sterke verhaal, de indringende regie en vooral het uitzonderlijke acteerwerk maken van De Vader een voorstelling die je moet ervaren.

Een voorstelling waarbij je soms lacht, soms moet slikken en uiteindelijk vooral stil wordt.

Een avond theater die je raakt. En die nog lang blijft hangen nadat het doek gevallen is.