Tekst: Miet Waes
Foto’s: StudioCoupDeFoudre
Wat als je niet meer wilt leven, maar tegelijk doodsbang bent voor de dood? In Tiramisubalanceren Janne Desmet en Tania Van der Sanden meesterlijk tussen humor en tragiek. Het resultaat is een beklijvende voorstelling die ontroert, doet lachen en nog lang nazindert. Vooral Tania Van der Sanden maakt indruk met een bijzonder sterke en doorleefde vertolking.
Ik wil dood
De voorstelling begint met een confronterende mededeling: de oudste zus wil niet langer leven. Een concreet plan heeft ze niet – doodgaan vindt ze immers doodeng – maar haar verlangen om op te houden te bestaan is wel degelijk echt. Haar jongere zus krijgt die boodschap te verwerken en wordt plots geconfronteerd met een rol die ze nooit heeft gevraagd: die van mantelzorger, steunpilaar en redder.
Maar hoe red je iemand die niet meer gered wil worden?
Die vraag vormt de rode draad doorheen Tiramisu. De zussen zoeken naar woorden voor iets waarvoor nauwelijks woorden bestaan. Ze praten over de dood, over zin en zinloosheid en over wat een mens overeind houdt. Tegelijk eten ze tiramisu, maken ze ruzie, halen herinneringen op en houden ze zich bezig met de kleine banaliteiten van alledag.
Net die combinatie maakt de voorstelling zo bijzonder. Want hoe zwaar het onderwerp ook is, het leven gaat ondertussen gewoon verder. Soms pijnlijk herkenbaar, soms verrassend grappig.
Een veelzeggende titel
Tiramisu betekent oorspronkelijk zoveel als ’til me op’ of ’trek me omhoog’. Het dessert wordt in de voorstelling een metafoor voor troost. Soms zacht en zoet, soms wankel en tijdelijk, maar altijd een poging om iemand weer een beetje boven water te krijgen.
De kunst van het lachen wanneer het leven pijn doet
Het knappe aan Tiramisu is dat de voorstelling weigert om de dood uitsluitend als een zwaar en plechtig onderwerp te benaderen. Er mag gelachen worden, soms zelfs op momenten waarop je dat helemaal niet verwacht. Die humor doet niets af aan het verdriet, maar maakt het net draaglijker.
Janne Desmet enTania Van der Sanden vertolken twee zussen die elkaar door en door kennen. Hun samenspel is bijzonder trefzeker en bij momenten ronduit hilarisch. Een gesprek over de zin van het leven kan zomaar uitmonden in een banale discussie, precies zoals dat ook in het echte leven gebeurt.
Vooral Van der Sanden toont opnieuw haar uitzonderlijke talent om humor in te zetten als wapen tegen het onverdraaglijke. Ze schakelt moeiteloos tussen lichtheid en kwetsbaarheid en weet haar personage bijzonder menselijk neer te zetten.
De voorstelling is geschreven door de jonge Louky van Eijkelenburg, die met opmerkelijke gevoeligheid en trefzekerheid een zwaar thema benadert. Haar persoonlijke verlies – twee jaar geleden verloor ze haar zus door zelfdoding – klinkt onmiskenbaar mee in het verhaal. Toch is Tiramisu nadrukkelijk geen autobiografie. Het persoonlijke verdriet vormt eerder een vertrekpunt voor een universeel verhaal over verbondenheid, machteloosheid en de zoektocht naar houvast.
De combinatie van twee ervaren topactrices en een veelbelovende jonge theatermaker blijkt bijzonder geslaagd. Tiramisu laat zien dat er zelfs aan de rand van de afgrond nog ruimte kan zijn voor humor, warmte en menselijkheid. Na afloop volgde dan ook een daverend applaus, gevolgd door een staande ovatie. Meer dan verdiend.
Trigger warning: In deze voorstelling komen zelfdoding en alcoholmisbruik aan bod. Ook wordt er gerookt op scène. De voorstelling is geschikt voor een publiek vanaf 18 jaar.
Wie nood heeft aan een gesprek of hulp kan terecht bij Zelfmoordlijn 1813 via www.zelfmoord1813.be.
