Met deze herneming toont Isabelle Beernaert opnieuw haar bijzondere vermogen om dans te verbinden met emotie, beeld en muziek. Het resultaat is een voorstelling die niet noodzakelijk alles wil verklaren, maar vooral ruimte laat voor interpretatie en precies daarin schuilt haar kracht.
Met ‘La Dame Noir’ brengt choreografe en danseres Isabelle Beernaert een voorstelling die zich niet zomaar laat bekijken, maar vooral wil worden ervaren. Dans, percussie, gesproken woord en een sterk visueel decor komen samen in een productie waarin de grens tussen het aardse en het spirituele voortdurend wordt opgezocht.
Toen de voorstelling zaterdagavond neerstreek in het Capitole in Gent, werd het publiek meteen ondergedompeld in een bijzondere sfeer. Isabelle Beernaert kiest bewust niet voor een klassiek decor, maar voor een donkere, bijna mysterieuze omgeving. Het grijs-zwarte kleurenpalet wordt doorbroken door talloze hangende draden, die als verticale lijnen een verbinding lijken te maken tussen aarde en kosmos.
Ook de belichting speelt een belangrijke rol. Het zogenaamde zwarte licht creëert een intrigerend beeld waarin de dansers soms bijna lijken te verdwijnen in de duisternis. Daartegenover staan de voortdurend wisselende mandala’s, die het podium telkens opnieuw een andere uitstraling geven. Het visuele geheel krijgt daardoor iets meditatiefs en bij momenten zelfs hypnotiserends.
In ‘La Dame Noir’ vertelt Beernaert haar verhaal niet uitsluitend met beweging. Percussie en gesproken woord worden geïntegreerd in de choreografie en versterken de emotionele impact van de voorstelling. De dansers bewegen afwisselend krachtig, kwetsbaar en bijna ritueel over het podium.
Die combinatie zorgt ervoor dat de voorstelling verschillende lagen krijgt. Het gaat niet alleen over wat zichtbaar is, maar ook over wat zich onder de oppervlakte afspeelt. De mens, zijn zoektocht naar zichzelf en zijn verbondenheid met de wereld rondom hem vormen belangrijke thema’s.
isabelle gebruikt haar choreografie daarbij als een universele taal. Soms zijn de bewegingen uitgesproken en energiek, op andere momenten juist klein en ingetogen. De contrasten zorgen ervoor dat de voorstelling blijft evolueren en het publiek voortdurend nieuwe beelden krijgt aangereikt.
Wat vooral bijblijft, is de manier waarop alle elementen met elkaar verweven zijn. De dans staat niet los van de muziek, de belichting of het decor. Alles lijkt deel uit te maken van één groter geheel. De hangende draden, de donkere ruimte, de mandala’s en de bewegingen van de dansers versterken elkaar.
‘La Dame Noir’ is daardoor meer dan een traditionele dansvoorstelling. Het is een visuele en spirituele ervaring die de toeschouwer uitnodigt om even stil te staan bij verbinding, vergankelijkheid en de plaats van de mens tussen aarde en kosmos.
