Het BPS22 Musée d’art de la Province de Hainaut opent een nieuw zomers hoofdstuk dat volledig in het teken staat van de collecties
BPS22 // Charleroi
06.06 > 30.08.26
Het BPS22 Musée d’art de la Province de Hainaut opent met chrysalis een nieuw zomers hoofdstuk dat volledig in het teken staat van de collecties. Elke zomer verlaat een selectie werken de schaduw van de depots. Ze worden in de schijnwerpers van het museum gezet en werpen op die manier een vernieuwde, eigenzinnige blik op een erfgoed dat voortdurend een nieuwe lezing krijgt. Dit eerste luik richt zich op een teder, instabiel moment, namelijk het moment van de transformatie, zoals we dat aantreffen in het begrip chrysalis. Deze term komt uit het Grieks en verwijst naar de fase van verpopping, een toestand van latentie waarin de materie ontbindt en zich voorbereidt om als iets anders herboren te worden.
Het parcours brengt praktijken samen die gaan van installatie en beeldhouwwerk tot fotografie en video, en omvat daarnaast ook schilderkunst, gravure, tekenkunst, affichekunst en tapisserie. Het brengt voornamelijk kunstenaars van de huidige generaties samen. Hun werk komt immers tot stand in een wereld getekend door instabiliteit, snelle mutaties en wankelende referentiekaders. De meeste werken worden hier voor het eerst getoond. Ze maken een opgeschort moment voelbaar, heen en weer bewegend tussen wat niet meer is en wat nog niet is. Ze verwijzen naar dat ogenblik van kanteling, wanneer de contouren zich beginnen af te tekenen zonder echter een scherp beeld te geven.
De metamorfose beperkt zich niet tot vormen of innerlijke toestanden, maar doorkruist ook de collectieve kaders die onze manieren van leven, produceren en denken bepalen. Chrysalis verwijst dan naar een moment van verzwakking, van breuk binnen politieke, economische en ideologische ordeningen. Vanaf het begin richt de tentoonstelling zich op zichtbare of symbolische grenzen, op controlemechanismen, machtsstructuren, dominante verhalen en beloften van vooruitgang, m.a.w. verschijnselen die zich tonen als constructies die tegelijk stevig verankerd en diepgaand gebarsten zijn. Kunstenaars als Allan Sekula, Domènec, Emilio López-Menchero, de Guerrilla Girls en Olivia Hernaïz bevragen de verschillende vormen van logica die de wereld organiseren: de structurele onzichtbaarheid van arbeid in het geglobaliseerde kapitalisme, het instorten van modernistische idealen, een grenspost die opnieuw in het leven geroepen wordt, een aanklacht tegen genderongelijkheid en een ironische enscenering van neoliberale ficties. Hun werken schetsen de mechanismen die individuele en collectieve levens vormgeven en onthullen de spanningsvelden, uitsluitingszones en vormen van vervreemding die door deze systemen worden voortgebracht.
Verderop verschuift de aandacht naar natuurlijke of geconstrueerde territoria en landschappen die door de geschiedenis zijn getekend. De werken tonen industriële restanten, verlaten architectuur, aangetaste gebieden en de aanwezigheid van een veerkrachtige natuur. Het zijn ruimtes in afwachting, beladen met herinneringen. In de verlaten landschappen gefilmd door François Martig, de beelden van Felten- Massinger die in de tijd zijn opgebouwd, de fragmenten blauwe steen bewerkt door Maxime Van Roy en de vervallen serres gefotografeerd door Olivier Cornil werkt de tijd als een trage kracht. Hij brengt sporen van arbeid, exploitatie en terugtrekking in plaatsen en materialen aan en laat kwetsbare vormen van overleving opduiken, tussen menselijke herinnering, de volharding van het levende en de weerstand van materialen.
De transformatie krijgt vervolgens gestalte in gebaren, ontmoetingen en gedeelde processen. Er ontwikkelen zich concrete situaties, gebaseerd op onderdompeling, luisteren en onderhandeling, waarbij de relatie zelf de plek wordt waar de verschuiving plaatsvindt. De foto’s van Véronique Vercheval maken momenten uit het alledaagse leven zichtbaar, in het midden van conflicten. Het eenvoudige feit van volhouden, kijken en doorgaan is er al een daad op zich. Het duo Brognon Rollin grijpt in op een bestaande situatie door de lijnen van een gedeeld speelveld opnieuw te tekenen en zo een begrensde ruimte om te vormen tot een plek voor collectief experimenteren. Niets is hier spectaculair of definitief: de metamorfose voltrekt zich in het bijstellen, in de poging tot een akkoord te komen of in een heruitgevonden woord.
Geleidelijk vernauwt het parcours zich rond het lichaam en het innerlijke leven. De kunstenaars onderzoeken instabiele psychische toestanden, intieme spanningen en gefragmenteerde verhalen, waarin vragen rond verlangen, dominantie, kwetsbaarheid en overdracht opnieuw worden uitgespeeld. Het lichaam verschijnt als een gevoelige oppervlakte, doorkruist door sociale, culturele of symbolische voorschriften. Tegelijkertijd kan het in verzet komen en kan het opnieuw toegeëigend worden. De mentale ruimtes van Bénédicte Henderick, de ecologisch-feministische herlezingen van religieuze figuren en mythen door Barbara Salomé Felgenhauer, de hybride vormen van Hamra Abbas, het dromerige landschap van Sanam Khatibi dat onlangs geweven werd door de tapijtwevers van het CRÉCIT en de landschappen van Marie Zolamian onderzoeken hoe het intieme opnieuw uitgevonden wordt wanneer het in contact komt met normen, mythen en collectieve verhalen.
Tot slot wordt verandering benaderd via de materie, de vormen en de voorwaarden van de ervaring zelf. De hier samengebrachte werken ontstaan in de tijd, via lagen, accumulaties, terugtrekkingen of uitwissingen, waardoor hun wordingsproces zichtbaar wordt. Kunstenaars als Edith Dekyndt, VOID of Lauriane Belin verschuiven de waarneming, bevragen het taalgebruik of maken bijna onopgemerkte fenomenen zichtbaar. Niets geeft zich hier onmiddellijk prijs: de betekenis wordt langzaamaan zichtbaar, in ritmes, stiltes en variaties.
Zo presenteert chrysalis een traject dat is opgevat als een veld van relaties, waar de werken met elkaar in dialoog treden, elkaar verhelderen en wederzijdse effecten tot stand brengen. Elke bezoeker kan op deze manier zijn of haar eigen verbanden leggen, deze doorgangszones bewonen en de complexiteit ervaren van een heden dat zich voortdurend opnieuw configureert.
Zonder zich over te geven aan wanhoop toont de tentoonstelling toestanden van verandering; soms gespannen, soms precair, soms vol conflict. Ze laat de mogelijkheid zien van een verschuiving in het kijken, van een aandacht die standhoudt. In een wereld die wordt getekend door breuken en allerlei vormen van onevenwicht wordt dit tussen-in een ruimte van denken en waarnemen, waar iets, hoe subtiel ook dan ook, al in beweging is.
Kunstenaars: Hamra Abbas, Nathalie Amand, Élodie Antoine, Benoit Bastin, Priscilla Beccari, Lauriane Belin, Jack Beng-Thi, Lisa Brice, Brognon Rollin, Olivier Cornil, Marie-Line Debliquy, Gérald Dederen, Edith Dekyndt, Damien Deroubaix, Isabelle Detournay, Domènec, Lionel Estève, Barbara Salomé Felgenhauer, Felten-Massinger, Guerrilla Girls, Rémy Hans, Bénédicte Henderick, Olivia Hernaïz, Gudny Rosa Ingimarsdottir, Sanam Khatibi, Emilio López-Menchero, François Martig, Xavier Mary, Sylvie Pichrist, Stéphanie Roland, Savage, Allan Sekula, Valfret (Cyprien Mathieu), Maxime Van Roy, Stephan Vee, Véronique Vercheval, Banks Violette, VOID en Marie Zolamian.
Curator: Nadège Metzler
PRAKTISCHE INFORMATIE
Locatie
BPS22
Campus Charleroi Métropole
22 Boulevard Solvay
6000 Charleroi
Data
Tentoonstelling: van 6 juni tot 30 augustus 2026
Persbezoek: donderdag 4 juni 2026, 11:00
Vernissage: vrijdag 5 juni 2026, 19:00
Openingstijden
Van dinsdag tot en met zondag, van 10:00 tot 18:00 uur.
Tarieven
Volwassen: € 6
Senioren: € 4
Studenten en werkzoekenden: € 3
Ticket artikel 27: € 1,25
Gratis voor kinderen onder 12 en de eerste zondag van elke maand.
Website
Foto: © Barbara Salomé Felgenhauer
